Η μέρα της φούστας επιστρέφει για να διεκδικήσει ξανά τον χώρο της σκηνής ως χώρο αντιλογίας. Μετά τον επιτυχημένο περσινό κύκλο, που συζητήθηκε έντονα από κοινό και κριτικούς,  η παράσταση της Ζωής Χατζηαντωνίου επανέρχεται ακόμη πιο επιτακτική και αιχμηρή στη Μαύρη Αίθουσα του θεάτρου ΔΙΠΥΛΟΝ.

Η Σόνια, καθηγήτρια λογοτεχνίας, στοχοποιείται γιατί προσέρχεται στο σχολείο φορώντας φούστα. Ένα τυχαίο συμβάν μετατρέπει τη σχολική τάξη σε πεδίο μάχης. Καθηγήτρια και μαθητές εκρήγνυνται, συγκρούονται, καταρρέουν και ανασυντίθενται·  ανακαλύπτουν τη δύναμη της βίας, κραυγάζουν για ελευθερία. Μπορεί χωρίς βία να εξευγενισθεί η βαναυσότητα του ανθρώπου; Μπορεί χωρίς βία να επιτευχθεί ό,τι θεωρείται «μορφωτικό»; Πού οδηγείται μια κοινότητα που αναζητά τον θύτη εντός της, ενώ όλοι είναι θύματα ενός έξωθεν βίαιου μηχανισμού που τους διαμορφώνει και  τους εξαναγκάζει σε έναν καθημερινό πόλεμο μέχρι τελικής αλληλλοεξόντωσης;

Η συγκλονιστική Θεοδώρα Τζήμου στον ρόλο της καθηγήτριας καθοδηγεί και καθοδηγείται από μια ομάδα νέων ταλαντούχων ηθοποιών. Καταθέτει μια σπάνιας έντασης ερμηνεία που διαπερνά τον θεατή με την ωμότητά της – μια ωμότητα που μόνο μια βεβιασμένη, καταπατημένη ευαισθησία μπορεί να φτάσει.

Με μότο τη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν Κάθε μνημείο πολιτισμού είναι και ένα τεκμήριο βαρβαρότητας, η Ζωή Χατζηαντωνίου προτείνει ένα βίαιο και παράφορο έργο καταιγιστικών ρυθμών, συγκρούσεων και ανατροπών που εκκινεί από την απόγνωση μιας γυναίκας λίγο πριν χάσει ολοκληρωτικά την πίστη της στον Άνθρωπο και στην Ελευθερία, στη δύναμη του Λόγου και της Τέχνης, τους κληροδοτημένους από την ελληνική αρχαιότητα ακρογωνιαίους λίθους της Ευρώπης της Δημοκρατίας και της Χαράς.

Η επιστροφή της Μέρας της φούστας στο θέατρο ΔΙΠΥΛΟΝ δεν είναι απλώς ένας νέος κύκλος παραστάσεων· είναι μια υπενθύμιση ότι η θεατρική αίθουσα μπορεί ακόμη να λειτουργεί ως τόπος σύγκρουσης, ερωτήσεων και αμφισβήτησης!